Motherboardhttps://motherboard.vice.com/nlRSS feed for https://motherboard.vice.comnlTue, 13 Nov 2018 14:22:55 +0000<![CDATA[Deze 70-jarige opa is half mens, half Pokémon Go-machine ]]>https://motherboard.vice.com/nl/article/d3bz5w/pokemon-go-opa-telefoons-taiwanTue, 13 Nov 2018 14:22:55 +0000Chen San-yuan, een Pokémon Go-gamer uit Taipei, is misschien wel de allerbeste speler die deze game ooit heeft voortgebracht.

Afgelopen augustus was San-yuan even wereldnieuws toen mensen in Taiwan hem zagen rondfietsen met elf telefoons aan zijn fiets. Elf! En allemaal om te Pokémon Go’en op de drukke straten van Taipei. Maar natuurlijk waren elf smartphones niet genoeg. Je weet wel: gotta catch ‘em all. Uit een recente tweet valt op te maken dat San-yuan zijn gear van een flinke upgrade heeft voorzien met een soort plastic Pokémon-harnas met daarop vijftien telefoons. Die fiets heet hij dus niet meer nodig.

Volgens een lokale nieuwszender die de beste man heeft opgespoord, geeft San-yuan omgerekend bijna 900 euro per maand uit aan zijn hobby. Ook wisten ze hem te ontfutselen dat Snorlax zijn lievelings-Pokémon is en zegt hij dat hij liever geen gevechten in gyms aangaat omdat hij andere spelers, die waarschijnlijk van hem zouden verliezen, geen slecht gevoel wil bezorgen. De trainer op leeftijd vertelt ook dat hij altijd een grote powerbank in een klein tasje bij zich draagt, zodat hij zijn ogen open kan houden voor zeldzame Pokémon.

Het maakt niet uit hoe toegewijd je als trainer ook bent, je zult nooit zo goed worden als San-yuan. Niemand kan op tegen het smartphone-mechsuit van deze gepensioneerde Ash en al zijn vrije tijd.

Volg Motherboard op Facebook, Twitter en Flipboard.

]]>
d3bz5wMatthew GaultJordan PearsonTaiwanVideo GamesPokemon GoMobile Gaming
<![CDATA[Onderzoekers verslaan de slimste adblocker en ontketenen een nieuwe wapenadloop]]>https://motherboard.vice.com/nl/article/xwjzka/beste-adblockers-werken-niet-meerTue, 13 Nov 2018 13:05:07 +0000Adblockers werden bedacht voor mensen die de constante aanvallen op hun zintuigen zat waren en mensen die veiliger willen internetten. Maar sinds de eerste adblocker op het internet verscheen, is er een steeds verder escalerend gewapend conflict ontstaan tussen de ontwikkelaars van adblockers en adverteerders die weer adblocker-blockers maken.

Vorig jaar ontwikkelden onderzoekers aan Princeton een adblocker die zichtbare advertenties op een slimme manier op websites opspoort om ze vervolgens eruit te filteren. We noemden deze plugin eerder al een “adblock-superwapen,” dat deze wapenwedloop in het voordeel van team adblock zou beslechten. De browserextensie werkt, in tegenstelling tot huis-tuin-en-keukenblockers, niet door in de code van een website te duiken om advertenties op te sporen, maar door te ‘kijken’ hoe advertenties eruitzien.

Maar volgens een nieuw onderzoek dat vorige week werd gepubliceerd in arXiv, kan AI deze ‘perceptual adblockers’ te slim af zijn. Daarnaast waarschuwden onderzoekers dat adblockers aan de verliezende hand zijn in deze wapenwedloop en dat gebruikers moeten vrezen voor bergen advertenties.

“Onze aanvallen zijn geen zet in een ‘quid pro quo’-wapenwedloop,” schrijven de onderzoekers. “Integendeel, en dat staat haaks op eerdere aannames, zijn de kwetsbaarheden die we hebben gevonden een voorbode van de pessimistische toekomst van perceptual adblockers. Onze resultaten laten zien dat wanneer ze worden ingezet, perceptual adblockers een nieuwe wapenwedloop zullen voortbrengen die extreem goed zal uitpakken voor uitgevers en advertentienetwerken.”

Adblockers zoals AdBlock en uBlock werken met zogeheten ‘filterlijsten,’ dat zijn regels waarmee de blocker uitvogelt welke content wel en niet getoond moet worden. Deze lijsten kunnen gepersonaliseerd worden, maar gebruikers kunnen ook veel publieke lijsten gebruiken, zoals bijvoorbeeld EasyList. Het probleem van deze lijsten is dat adverteerders steeds nieuwe manieren bedenken om ze te omzeilen en een te grote filterlijst kan een webbrowser trager maken dan een ham die door een tuinslang wordt gezogen.

Ad example
Een voorbeeld van een aantal nepadvertenties die door de onderzoekers zijn gebruikt. Het AdChoices-logo, de kleine blauwe driehoek, is bewerkt om de adblocker voor de gek te houden. Beeld: arXiv

Maar de onderzoekers deden nog meer. Zo werd bijvoorbeeld het logo van AdChoices dat gewoonlijk wordt gebruikt om advertenties te spotten, een klein beetje aangepast om de perceptual adblocker voor de gek te houden. In een andere methode demonstreerden de onderzoekers hoe websitebouwers een transparant ‘masker’ over hun site konden maken, waardoor advertenties niet meer worden opgevangen door perceptual adblockers.

“Het doel van ons werk is niet om de verdiensten van adblockers te downplayen, maar ook niet om de techniek achter perceptual adblockers te bagatelliseren. Want die techniek werkt goed, als de visuele detector het ook goed doet,” concludeerden de onderzoekers. “Ons belangrijkste doel is om mensen bewuster te maken van de kwetsbaarheden van adblockers die huidige visuele computersystemen gebruiken.”

]]>
xwjzkaDaniel OberhausJason KoeblerAIInternetreclameStanfordmachine learningadblockAdversarial machine learningAdChoicesadblockers
<![CDATA[Deze planeten houden zich totaal niet aan de regels en draaien niet om een ster]]>https://motherboard.vice.com/nl/article/ev3dkj/ontdekking-solitaire-planetenMon, 12 Nov 2018 12:16:23 +0000Astronomen hebben twee nieuwe solitaire planeten ontdekt – rebelse hemellichamen die niet in een baan om een ster draaien. Dat staat in een nieuw onderzoek gepubliceerd in preprint-tijdschrift arXiv.

Przemek Mróz, een promovendus aan het Astronomisch Observatorium van de Universiteit van Warschau, leidde het onderzoek, dat de twee eigengereide planeten ontdekte. De twee heten OGLE-2017-BLG-0560 en OGLE-2012-BLG-1323. Die rap van de tong rollende namen komen van het Optical Gravitational Lensing Experiment (OGLE), een astronomisch onderzoek dat uitgevoerd wordt in het Las Campanas Observatorium in Chili, dat de zwaartekrachtsvingerafdruk van deze solitaire planeten probeert te vinden.

OGLE-2017-BLG-0560 werd op 16 april 2017 gedetecteerd en z’n bestaan werd bevestigd door follow-upobservaties van verschillende andere observatoria. Deze planeet heeft waarschijnlijk een gewicht van ongeveer één tot twintig keer de massa van Jupiter. Het is alleen moeilijk om dat exact vast te stellen, omdat de afstand van de planeet ten opzichte van de aarde niet bekend is.

Aangemoedigd door deze vondst in 2017, heeft het team de OGLE-observaties van voorgaande jaren opnieuw onderzocht. Dat is hoe ze OGLE-2012-BLG-1323 vonden. Die planeet was eerder over het hoofd gezien en de eerste meting waar hij in voorkomt, werd al op 21 augustus 2012 gedaan. Mróz en zijn collega's schatten dat de grootte van deze solitaire planeet ergens tussen die van de aarde en Neptunus ligt. Dit maakt het een van de kleinste hemellichamen zonder ster die ooit gevonden is.

Solitaire planeten worden uit het sterrenstelsel waar ze geboren zijn, getrokken door gravitationele ontmoetingen met andere objecten. Ze zweven helemaal alleen door de kosmische duisternis. Hierdoor zijn ze ook veel moeilijker te spotten dan planeten nog wel verlicht worden door hun sterren. Er zijn al duizenden exoplaneten gedetecteerd in andere sterrenstelsels, maar er zijn nog maar een tiental solitaire planeten ontdekt.

De overgrote meerderheid van exoplaneten wordt gevonden als ze voor de ster in hun stelsel passeren, waardoor er een tijdelijke dip in het sterrenlicht ontstaat en astronomen ze kunnen detecteren.

Deze eenzame planeten hebben alleen geen ster om omheen te cirkelen, maar ze kunnen wel met een andere lichtsignatuur hun aanwezigheid verklappen. Astronomen gebruiken daarvoor een fenomeen dat ‘gravitationele microlensing’ heet. Als een voorgrondobject, zoals een solitaire planeet, langs een verre lichtbron passeert, zoals een ster of een sterrenstelsel, kan het zwaartekrachtsveld van het object op de voorgrond het achtergrondlicht vervormen. Dit effect stelt astronomen in staat de unieke signatuur te herkennen en maakt het soms zelfs mogelijk om iets te zeggen over de massa en de grootte van het hemellichaam.

Het OGLE-onderzoek zal blijven zoeken naar microlens-gebeurtenissen die de aanwezigheid van deze rebelse planeten verraadt. Volgens het team van Mróz is het zelfs mogelijk dat er veel meer sterloze planeten dan sterren zijn in de Melkweg. Dat betekent dat er misschien wel miljarden weeswerelden door de interstellaire wildernis van de melkweg zweven. En dus ook misschien wel de verloren broertjes en zusjes van onze aarde.

Volg Motherboard op Facebook, Twitter en Flipboard.

]]>
ev3dkjBecky FerreiraNatasha Grzincicmelkwegwetenschapplanetenastronomiegravitational microlensing
<![CDATA[Wat is niets?]]>https://motherboard.vice.com/nl/article/vbk5va/wat-is-nietsThu, 08 Nov 2018 15:29:31 +0000Doe je ogen dicht en probeer je niets voor te stellen.

Te laat. De kans is groot dat je aan iets dacht. Misschien dacht je aan de kleur zwart, of aan het woord ‘niets’. Maar dat is allebei niet niets.

Nadenken over niets kan op z’n best worden gezien als een soort meditatie, en in het slechtste geval als een complete verspilling van je tijd. Maar de vraag waarom er iets is – ons universum – in plaats van niets, is nog altijd een onopgeloste vraag die de natuurkunde bezighoudt. Alleen al daarom is het de moeite waard om deze kwestie te belichten.

Wat niets is lijkt zo’n simpel concept te zijn, maar niets is minder waar. Het gaat over wetenschap en filosofie, maar ook over taal. Erachter komen wat niets precies is kan behoorlijk frustrerend zijn. Je kunt het vergelijken met een kind dat zo vaak ‘Waarom?’ vraagt, dat je uiteindelijk een punt bereikt waar niks nog ergens op lijkt te slaan. Om te voorkomen dat ik volledig door zou draaien, vroeg ik een natuurkundige en een filosoof om me uit te leggen wat niets betekent en of het eigenlijk wel iets betekent. Maar blijkbaar is dit ook voor deskundigen een behoorlijk frustrerende vraag.

Wat is niets volgens de natuurkunde?

Sean Carroll is een theoretisch natuurkundige en kosmoloog aan het California Institute of Technology. Hij is al een tijdje bezig met niets, tenminste, in hoeverre het betrekking heeft op iets.

In een blogpost, podcast en een hoofdstuk uit het boek Routlegde Companion to the Philosophy of Physics probeert Carroll onder de titel “Why Is There Something, Rather Than Nothing?” een zo simpel mogelijk antwoord op zijn eigen vraag te geven.

“De wetenschap en filosofie draaien om vragen over hoe dingen in elkaar zitten, en over waarom dingen zijn zoals ze zijn. De logische volgende stap is dan om je af te vragen waarom er überhaupt dingen zijn,” schrijft hij in het hoofdstuk. “Onze ervaring van de wereld, die beperkt is tot een buitengewoon klein deel van de realiteit, is onvoldoende om goed na te kunnen denken over de vraag waarom dit alles bestaat.”

Echte nietsheid is heel anders dan bijvoorbeeld ‘lege ruimte’, hoewel dat ook een best bruikbare definitie zou kunnen zijn, vertelt Carroll me in een Skypegesprek.

“In de kwantumveldentheorie, wat naar ons idee de beste manier is om het universum zoals wij het kennen te beschrijven, is lege ruimte een interessant concept,” legt Carroll uit. “Zelfs als het zo leeg is als het maar kan zijn, vind je er nog kwantummechanische eigenschappen – ze bevinden zich dan simpelweg in een energieneutrale staat en doen niks. Maar je zou het vacuüm wel kunnen onderzoeken, zoals de deeltjesfysica doet, om de eigenschappen daarvan te ontdekken.”

“Lege ruimte is enorm interessant binnen de moderne natuurkunde. Er gebeurt van alles, terwijl als er niets was, er ook niets zou gebeuren,” zegt hij.

“Waarschijnlijk kunnen we niets beter beschouwen als de afwezigheid van ruimte en tijd, in plaats van ruimte en tijd zonder iets erin.”

Kwantumtoestanden zijn golffuncties die de onvoorspelbare energieniveaus van atomen en deeltjes heel nauwkeurig kunnen meten. Een kwantummechanisch systeem in de laagste energietoestand lijkt misschien op helemaal niets – zelfs vanuit een wiskundig perspectief – maar zelfs dan is er nog energie en springen er kleine deeltjes rond.

Of het nu gaat om een gat in de grond of de enorme hoeveelheid ruimte tussen hemellichamen, deze ‘lege’ ruimtes zijn gevuld met iets dat fysieke eigenschappen heeft. Dat vacuüm is niet niets, zeggen Carroll en zijn mede-natuurkundigen.

Maar dit is slechts één manier om het probleem te begrijpen. De andere manier is nog een stuk ingewikkelder: ervan uitgaan dat ruimtetijd helemaal afwezig is, ‘leeg’ of op een andere manier.

“Dan is er gewoon echt helemaal niets. Het is geen kwantumtheorie-vacuüm, maar het is de absolute afwezigheid van wat dan ook,” zegt Carroll. “We weten dat ruimte en tijd niet vaststaan, maar juist dynamisch zijn. Einstein zei dat ruimte en tijd worden vervormd door energie, dus waarschijnlijk kunnen we niets beter beschouwen als de afwezigheid van ruimte en tijd, in plaats van ruimte en tijd zonder iets erin. Er is een groot verschil tussen lege ruimte en niets.”

Hoewel het belangrijk is om dit in gedachten te houden wanneer je het over niets hebt, zegt Carroll dat deze definitie niet echt van nut is binnen de natuurkunde. “‘Iets’ is interessant. Niets daarentegen is alleen interessant als het de afwezigheid van iets is.”

Carroll vertelt me dat hij niet wakker ligt over de vraag wat niets is, hoe fascinerend het allemaal ook is.

“De vraag ‘Waarom is er iets in plaats van niets?’ is interessant, maar het antwoord is waarschijnlijk: ‘Dat is gewoon hoe het is,’” zegt Carroll. “Ik denk niet dat je een dieper antwoord dan dat zal vinden. Het is niet alsof ‘niets’ een of ander mysterieus concept is; het is simpelweg de afwezigheid van iets. Dat is eigenlijk alles wat erover te zeggen valt. Er is niets meer te leren over niets. Alles wat er te leren is, gaat over iets.”

Wat is niets volgens de filosofie?

De wetenschap heeft geen monopolie op niets. Jim Holt is een filosoof die over verschillende wetenschappelijke onderwerpen heeft geschreven, van het ontstaan van het universum tot een filosofische geschiedenis van grappen. En in een TED Talk over de vraag waarom ons universum bestaat, heeft hij het over kwantummechanica en niets.

Holt is niet alleen van mening dat het menselijk brein in staat is om te begrijpen wat niets is, maar zegt ook dat je het kan beschrijven met behulp van een filosofische redenering. Holt beweert dat ‘niets’ gemakkelijk kan worden beschreven met niets meer dan logica. Hij heeft het hier trouwens niet over een lege ruimte gevuld met onzichtbare dingen, zoals de kwantumfysica het ziet, maar over letterlijk niets.

“Je kunt heel logisch beschrijven wat niets is. Dat is helemaal niet moeilijk,” vertelt Holt me over de telefoon. “Het is een toestand waarin niks identiek is aan zichzelf. Als voor alle x geldt dat x ongelijk is aan x, beschrijft dat in de logica een toestand van nietsheid. Het spreekt misschien niet direct tot de verbeelding, maar het roept ook geen tegenstrijdigheden op. Het gaat alleen op als er zoiets bestaat als niets, want als er iets bestaat, is het gelijk aan zichzelf.”

“Ik heb niets nooit helemaal begrepen, maar ik heb altijd het gevoel dat het me bijna lukt als ik op tv naar professionele bowlers kijk.”

Het gebruik van wetenschappelijke redeneringen om te begrijpen hoe iets uit het niets is ontstaan, is volgens Holt een poging van natuurkundigen om een metafysische vraag te beantwoorden. Hij is het niet eens met de kwantumveldentheorie, die stelt dat het universum door inflatie uit een kwantumvacuüm is geëxplodeerd.

De inflatietheorie werd in de jaren tachtig in eerste instantie gezien als een soort toevoeging aan de oerknaltheorie. De theorie gaat ervan uit dat kosmische inflatie het universum van de minuscule kwantumschaal richting de gigantische astronomische grootte duwde in een zeer korte tijd (tussen de 10-35 seconden en 10-33 seconden na de oerknal). Zo ontstond de schaal en structuur van het universum waar wij nu in leven.

Maar als het universum uit het niets ontstond, in overeenstemming met een reeks natuurkundige wetten, waar kwamen die wetten dan vandaan? Bestonden ze al vóór het universum er was? Zo ja, betekent dit dan dat het universum niet uit het niets is voortgekomen? “Volgens natuurkundigen kunnen de wetten van de kwantumveldentheorie een wereld in leven roepen vanuit de oneindige leegte. Die wetten zijn dus behoorlijk mysterieuze dingen – maar het zijn nog steeds dingen. Ze zijn niet niets,” zegt Holt.

Oké, maar wat is niets dan? Zelfs als we de eigenschappen ervan niet kunnen beschrijven (of ze ons zelfs maar kunnen voorstellen) is het volgens Holt te begrijpen als je nadenkt over het alternatief.

“Niets is de simpelste realiteit die je je maar kunt voorstellen. Het is het minst willekeurig, omdat het alles uitsluit,” zegt Holt. “Als je dat eenmaal serieus neemt, kun je gaan denken: dit is hoe dingen hadden moeten zijn. Waarom zou er iets moeten zijn in plaats van niets? Er is namelijk in onze realiteit niet alleen iets, het is ook nog eens iets heel specifieks dat we om ons heen zien.”

Niets helpt ons nadenken over wat er allemaal bestaat, en dat is ongetwijfeld iets. Niets, in al zijn nietsheid, is een van de vruchtbaarste intellectuele kwesties om over na te denken.

“Het is een interessante mix van filosofie, wetenschap, conceptuele analyse, theologie en het bepalen van de grenzen van taal,” zegt Holt. “Voor mensen die nieuwsgierig zijn naar abstracte intellectuele zaken is het een groot feest.”

Niets doet ertoe

Onze hersenen zijn erop ingesteld om dingen te herkennen door middel van hun afzonderlijke eigenschappen, maar dat betekent niet dat we de afwezigheid van zulke eigenschappen niet kunnen bevatten. Integendeel: het kan ons juist helpen om het universum op een veel genuanceerdere manier te waarderen.

“Ik geloof oprecht dat niets best te begrijpen is,” zegt Carroll. “We denken niet dat het universum een einde heeft in de ruimte, maar we geloven wel dat het een begin heeft gehad. Dat weten we natuurlijk niet zeker, maar het is aannemelijk. Als er een begin is, waarna er iets was, houdt dit in dat er aan de andere kant niets was. Het is misschien verleidelijk om te zeggen: ‘Voor dat moment was er niets.’ Maar het is beter om te zeggen: ‘Er is niet zoiets als voor dat moment.’”

Holt zegt dat je door logica kunt begrijpen wat niets is, maar de enige manier waarop je het volgens hem kunt visualiseren, is door een abonnement op een sportkanaal te nemen. “Ik heb niets nooit helemaal begrepen, maar ik heb altijd het gevoel dat het me bijna lukt als ik op tv naar professionele bowlers kijk,” grapt hij.

Zijn verwijzing naar bowlen heeft waarschijnlijk niks met de wetenschap of filosofie te maken, maar het laat wel zien hoe belachelijk het eigenlijk is om te proberen iets te begrijpen wat helemaal niet kan bestaan. Desondanks herinneren vragen als ‘Wat is niets?’ ons eraan dat het de mensheid nooit zal lukken om alles volledig te begrijpen, maar er toch altijd mensen zullen zijn die met alle liefde een bizarre poging willen doen.

“Ik sta open voor betere antwoorden,” zegt Carroll. “Als we het over het universum hebben, kunnen we alleen maar hopen op voldoening – het opeisen is onmogelijk. Het is aan ons als soort om ons als volwaardige intellectuelen te gedragen en te accepteren dat sommige vragen nu eenmaal niet het soort antwoorden hebben die ons voldaan laten voelen.”

Dus, wat hebben we hiervan geleerd? Iets, hopelijk.

Volg Motherboard op Facebook, Twitter en Flipboard.

]]>
vbk5vaNick RoseJordan PearsonJason Koeblerfilosofieruimtenietsheelalnatuurkundeleegtekwantummechanica
<![CDATA[Met een gigantische laserstraal kunnen we contact maken met aliens]]>https://motherboard.vice.com/nl/article/zmdbjj/laser-buitenaards-leven-alienWed, 07 Nov 2018 14:18:06 +0000 Wetenschappers hebben veel exoplaneten ontdekt waar vloeibaar water – het essentieelste onderdeel om leven mogelijk te maken – zou kunnen zijn. Maar stel dat onze wildste dromen (of ergste nachtmerries) werkelijkheid blijken en er inderdaad buitenaardse wezens op wat lichtjaren afstand van ons zijn, hoe krijgen we dan contact met die freaks?

Eén manier om de aandacht te trekken van wat lokale ET’s, is een gigantische laserstraal het heelal in schieten, volgens een onderzoek dat afgelopen maandag in The Astrophysical Journal werd gepubliceerd. Het werd geschreven door James Clark, een student luchtvaartkunde en ruimtevaarttechniek aan het Massachusetts Institute of Technology, en Kerri Cahoy, een hoogleraar aan diezelfde universiteit.

Het idee is om een infraroodlaser te versterken met een gigantische telescoop. Dat zou een signaal kunnen produceren dat tien keer zo sterk is als de infraroodstraling van onze zon. Zo’n afwijking moet wel opvallen bij de neven en nichten van Yoda, mochten zij ons zonnestelsel vanaf een verre planeet observeren.

“Het is een uitdagend project, maar niet onmogelijk,” zegt Clark in een verklaring. “De typen lasers en telescopen die tegenwoordig worden gebouwd, kunnen een waarneembaar signaal produceren. Alien-astronomen zouden meteen iets ongewoons in het spectrum zien. Ik weet niet of ze als eerste aan intelligente wezens rondom de zon zouden denken, maar het zou zeker de aandacht trekken.”

In het artikel worden twee opkomende technologieën gecombineerd: megawatt-lasers en kolossale telescopen. Megawatt-lasers worden nu ontwikkeld in het Pentagon; in Chili wordt een 39 meter brede Extremely Large Telescope (ELT) gebouwd. Als alles volgens schema gaat, is de ELT operationeel in 2024.

Clark en Cahoy hebben berekend dat een laser van twee megawatt, versterkt door de spiegel van een telescoop van 30 meter, een infraroodsignaal produceert dat meetbaar is op Proxima b, een planeet op 4,2 lichtjaren van de aarde. En een laser van één megawatt, versterkt door een telescoop van 45 meter, zou kunnen worden opgemerkt door oplettende aliens op de zeven aarde-achtige planeten rondom de ster TRAPPIST-1, op 39 lichtjaren van de aarde.

De wetenschappers wezen ook op een aantal mogelijke nadelen van het idee. Naast de vraag of mensen überhaupt contact zouden moeten opnemen met buitenaardse wezens, kan de laser-telescoop-combinatie ook apparatuur aan boord van satellieten en vliegtuigen in de war schoppen, of tot zichtproblemen leiden voor iedereen die direct in de straal kijkt.

“Het zou veiliger zijn om dit ding aan de andere kant van de maan te bouwen, waar niemand woont en weinig rondzweeft,” zegt Clark. “Eigenlijk was dit een onderzoek naar de haalbaarheid ervan. Of het wel of niet een goed idee is – daar kunnen we het in de toekomst over hebben.”

Volg Motherboard op Facebook, Twitter en Flipboard.

]]>
zmdbjjBecky FerreiraJordan PearsonALIENSlaserPentagonMITProxima bruimteTRAPPIST-1telescoop
<![CDATA[Deze man stierf acht jaar nadat hij een naaktslak at]]>https://motherboard.vice.com/nl/article/d3bg9y/slak-parasiet-hersenen-ziekteTue, 06 Nov 2018 15:00:51 +0000Afgelopen week is Sam Ballard, een 29-jarige man uit Sydney, op een vreemde en tragische manier overleden. Hij leed aan een zeldzame parasitaire infectie. Dat kwam omdat hij op een feestje in 2010 werd uitgedaagd om een naaktslak op te eten.

“We zaten gewoon een beetje van rode wijn te genieten, alsof we echte volwassenen waren,” zegt Jimmy Galvin, een vriend van Ballard. "Ineens kwam er een slak voorbij kruipen. We hadden het erover, zo van: ‘Wie eet ‘m op?’ En Sam deed het gewoon. Zo is het gegaan.”

Een paar dagen later klaagde Ballard over pijn in zijn benen. Uiteindelijk werd hij door zijn dokter gediagnosticeerd met angiostrongyliasis.

De parasiet Angiostrongylus cantonensis leeft in de darmen van ratten en kan worden doorgegeven aan slakken en naaktslakken. Zij kunnen de worm weer overbrengen aan mensen. Als de worm eenmaal is doorgeslikt, kan hij zich door de darmwand wurmen en via het zenuwstelsel naar de buitenste rand van de hersenen bewegen, waar hij zich ingraaft.

Volgens de Centers for Disease Control and Prevention (CDC), een Amerikaanse organisatie die zich bezighoudt met het opsporen van ziekten, worden de meeste mensen vanzelf beter als ze geïnfecteerd raken. Maar de infectie kan ook een ongewone vorm van hersenvliesontsteking veroorzaken, die kan leiden tot “hoofdpijn, een stijve nek, tintelingen en pijnlijke gevoelens in de huid, lichte koorts, misselijkheid en overgeven.”

Ballard kreeg deze hersenvliesontsteking en belandde 420 dagen in een coma. Toen hij wakker werd, had hij hersenletsel opgelopen en kon hij zich in het begin niet bewegen. Daarna lukte het hem wel weer om iets te bewegen, maar hij raakte verlamd aan alle vier zijn ledematen, kreeg epileptische aanvallen en moest permanent verzorgd worden. Dat heeft zijn moeder, Katie Ballard, de afgelopen jaren gedaan.

“Zijn vrienden zijn hem altijd blijven steunen,” zegt Lisa Wilkinson, een Australische journalist die over Ballards overlijden schreef. “Afgelopen vrijdag is Sam overleden, omringd door zijn familie en zijn loyale, liefhebbende vrienden.”

“Zijn laatste woorden tegen zijn moeder waren: ‘I love you.’”

Dit ongelukkige geval is een uitzondering, maar er is hernieuwde aandacht voor de kleine parasiet ontstaan, omdat er onlangs sprake van een uitbraak van de infectieziekte was.

Angiostrongyliasis heeft zich verspreid naar meer dan 30 landen. Er zijn over de hele wereld minstens 2800 gevallen van de ziekte bekend. Vorig jaar ontstond er paniek op Hawaï, omdat er tientallen mensen ziek werden. (Gemiddeld zijn er één tot negen infecties per jaar op de eilandengroep. Volgens het Ministerie van Gezondheid van Hawaï zijn er sinds 2007 twee mensen aan de ziekte overleden.)

The lifecycle of the rat lungworm parasite.
Het overdrachtsproces van de ziekte. Beeld via Hawaii Department of Health

De overdracht van de ziekte begint als een rat de larven van de worm ophoest en ze vervolgens doorslikt. De larven bewegen zich door het spijsverteringsstelsel van de rat en komen uiteindelijk met de poep mee naar buiten. Vervolgens kunnen slakken of naaktslakken de parasiet oplopen door die rattenpoep op te eten.

De levenscyclus van de worm wordt vernieuwd als de rat een van deze geïnfecteerde slakken opeet. De larven worden volwassen wormpjes van twee millimeter in de hersenen van de rat en reizen via de longslagaders naar de longen en om zich daar voort te planten.

Mensen en andere dieren kunnen ziek worden als ze een geïnfecteerde slak of naaktslak eten. (Mensen worden aangespoord om slakken niet rauw of onvoldoende gaar te eten.) De infectie kan volgens Australische gezondheidsfunctionarissen ook ontstaan via ongewassen producten waar geïnfecteerde slakken in zitten, of zelfs via hun slijm. Ook kunnen geïnfecteerde krabben, garnalen, kikkers en vervuild drinkwater de parasiet overbrengen, maar dit komt minder vaak voor.

“De parasieten bewegen zich aan de rand van mijn hersenen,” vertelde een geïnfecteerde Hawaïaanse vrouw aan de lokale nieuwssite Civil Beat. “Het voelt alsof iemand af en toe mijn hoofd van boven openmaakt, een heet strijkijzer op mijn hersenen legt en dan op de stoomknop drukt.”

Artsen voeren soms een lumbale punctie uit om de ziekte op te sporen. Er bestaat op dit moment geen andere manier om op de ziekte te testen. Pogingen om te testen op antilichaampjes die met de ziekte geassocieerd worden, hebben tot nu toe slechts een gemengd resultaat.

De infectie duurt een tot twee weken en heeft een incubatietijd van een tot drie weken. Er is geen standaardbehandeling, hoewel antibiotica, pijnstillers en steroïden soms worden voorgeschreven om de symptomen tegen te gaan. Volgens de CDC sterven de meeste wormen zonder behandeling, hoewel de stervende parasieten een pijnlijke reactie van het immuunsysteem kunnen veroorzaken. De ziekte is bij mensen niet besmettelijk.

Volg Motherboard op Facebook, Twitter en Flipboard.

]]>
d3bg9ySarah EmersonEmanuel Maibergziekteinfectieparasietinfectieziektesam ballardnaaktslak
<![CDATA[Gamers lieten zich dit weekend weer eens van hun lelijkste kant zien]]>https://motherboard.vice.com/nl/article/nepjqb/blizzcon-diablo-immortal-relMon, 05 Nov 2018 13:59:38 +0000 Toen ik acht jaar werd, heb ik anderhalf uur zitten huilen, omdat ik niet het doosje Lego kreeg waar ik om had gevraagd. Diablo-fans moeten zich afgelopen weekend ongeveer hetzelfde hebben gevoeld.

Op BlizzCon, een jaarlijks evenement waar nieuwe games van gameontwikkelaar Blizzard worden aangekondigd, werd namelijk Diablo Immortal gepresenteerd. Goed nieuws, zou je zeggen, ware het niet dat het om een spelletje voor mobiele telefoons gaat. En laten Diablo-fans (en Blizzard-adepten in het algemeen) nu net pc-gamers zijn. Pc-gamers zijn heus aardige mensen, maar ze hebben zonder uitzondering last van een ernstig superioriteitscomplex en een totale minachting voor mobiele games.

Wat Diablo-liefhebbers wilden was Diablo 4 voor de pc – maar dat kregen ze dus niet. Wat volgde was een shitstorm op Twitter, Reddit en YouTube (Blizzard verwijderde en uploadde de trailer van Diablo Immortal opnieuw, omdat ze de eerste keer zoveel duimpjes omlaag kregen – niet een bijster slimme move) én een shitstorm op BlizzCon zelf. Dat was nog nooit voorgekomen.

Als eerste was er de aankondiging. Ik zat in de zaal en maakte dus mee hoe het ging:

Gamemaker op podium, schreeuwend: ‘Waar wil je nou liever demonen slachten dan op je mobiele telefoon?!’
Publiek: [doodse stilte]
Gamemaker op podium, nog steeds schreeuwend: ‘Ik weet wat jullie denken: jullie willen gameplay zien!!’
Publiek: [wat is nog stiller dan doodse stilte?]

Een paar uur later was er voor de pakweg vijfduizend man in de zaal een Q&A-sessie met de makers: een mooi moment voor wat interactie tussen gamers en ontwikkelaars. De interactie begon echter met boegeroep, een unicum in het dertienjarige bestaan van BlizzCon: normaal gesproken is er alleen maar liefde en eenstemmigheid op de beurs.

Toen stapte een moedige jongen naar voren, nam de microfoon en vroeg de ontwikkelaars: “Is dit een hele late 1 aprilgrap of zo?” En volgde een groot applaus en instemmend gefluit – de ontwikkelaars stonden met hun mond vol tanden.

Nu hebben gamers vaker het idee dat als ze maar hard genoeg schreeuwen, ze uiteindelijk hun zin wel krijgen. Zie Mass Effect 3, waar een woedende meute er met virtuele hooivorken op uit trok omdat het einde van de game hen niet zinde. De groep woestelingen kreeg ontwikkelaar BioWare uiteindelijk zover dat de makers terug de studio in doken om een heel nieuw einde aan Mass Effect 3 toe te voegen.

Maar wat precies de bedoeling was van de opstand tegen Diablo Immortal was niemand echt duidelijk. Of eigenlijk wel: die gameontwikkelaars van Blizzard moesten met pek en veren het podium verlaten omdat ze niet de 'juiste' Diablo presenteerden. Maar Blizzard had allang aangekondigd dat het met méér Diablo-projecten bezig is, dus er is een dikke kans dat Diablo 4 gewoon gaat verschijnen. Een trauma voor de makers, met minder namen deze jongens geen genoegen.

Gelukkig toonde BlizzCon zijn andere gezicht op dag twee. Tijdens een tweede panel over Diablo Immortal mochten mensen in de zaal wéér vragen stellen. Ik dacht dat er meer drama zou ontstaan en hield mijn hart vast. Maar vanaf het eerste moment was de sfeer anders. Positief zelfs. Bij het betreden van het podium was er applaus. ‘WE LOVE YOOOUUU!’ schreeuwde iemand. En toen de vragenronde begon, was er geen kritiek maar steun.

Het mooiste moment (op minuut 37 van onderstaand filmpje): een aardige jongen, die namens de community zijn excuses aanbiedt voor de 1 aprilgrap-opmerking – en daarmee de hele zaal aan het applaudisseren krijgt.

Lekker op je gemak zijn en genieten van de games die Blizzard voor ons maakt, dat is wat BlizzCon voor mij is. En als iedereen hier naartoe komt om blij te zijn en een passie te delen, dan is er geen plek voor rotte appels. Daarom ook paste de negativiteit rondom Diablo Immortal hier niet. Niet omdat er geen plek is voor kritiek, maar omdat heel eventjes – zonder duidelijke bedoeling – een giftige internetmoraal doorsijpelde naar de echte wereld, waar geen anoniempjes, maar echte mensen in het openbaar voor lul gezet werden, om iets waar zij met liefde aan werken.

Volg Motherboard op Facebook, Twitter en Flipboard.

]]>
nepjqbArthur van VlietWout van GilsGamingdiabloGameblizzardBlizzconnegatiefdiablo immortal
<![CDATA[Deze kunstenaar strijdt tegen de censuurmuur die Google voor China bouwt]]>https://motherboard.vice.com/nl/article/evwjmw/deze-kunstenaar-strijdt-tegen-de-censuurmuur-die-google-voor-china-bouwtFri, 02 Nov 2018 13:11:43 +0000De Chinese kunstenaar en cartoonist Badiucao opent zijn nieuwste tentoonstelling op 3 november in Hongkong. Alleen is hij er zelf niet bij, omdat hij bang is dat agenten van de Communistische Partij van China (CCP) hem zullen laten ‘verdwijnen.’

“Ik ben bang om een volgende Gui Minhai te worden,” vertelt Badiucao in een telefonisch interview. Hij heeft het over de Chinese Zweed die in 2015 in Thailand verdween nadat hij boeken over de Chinese president Xi Jinping had uitgegeven. Gui wordt tot op de dag van vandaag vastgehouden door de Chinese autoriteiten.

Badiucao begon aan zijn nieuwe tentoonstelling, omdat hij het niet eens is met de nieuwe zoekmachine van Google, die alles censureert waarvan de CCP niet wil dat het publiek het ziet, zoals de mensenrechtenschending van meer dan een miljoen Chinese moslims in de regio Xinjiang.

Badiucao is een pseudoniem en de kunstenaar woont ook niet in China; zijn voorzichtigheid is ook helemaal niet zo gek in het huidige politieke klimaat. Badiucao maakte naam – zij het onder pseudoniem – als felle criticus van de Chinese regering. Hij nam het op voor politieke gevangenen zoals Prix Liu Xiaobo, de winnaar van de Nobelprijswinnaar voor de Vrede, en door president Xi Jinping belachelijk te maken met zijn werk.

Nobel Peace Prize laureate Liu Xiabo
Badiucao’s tekening van de Nobel Vredesprijs-laureaat Liu Xiabo en zijn vrouw, de dichter Liu Xia. Het is getekend nadat Liu Xiaobo overleed aan kanker toen hij gevangen zat in China. Beeld: Badiucao

Voor die van Pichai maakte je een strip van Liu Xiaobo, die viral ging en toen werd gecensureerd in China. Hoe voelt dat?
Hij is een monument en de afbeelding is gebaseerd op een beroemde foto van hem in zijn ziekenhuispak. Mensen klaagden dat ze de foto niet meer konden delen vanwege de censuur, dus besloot ik een tekening te maken. Je hebt het gezicht niet nodig, als je de pose kunt tekenen.

Veel van je werk is gecensureerd in China. Voelt het soms alsof het geen zin heeft?
Het is niet makkelijk om mensen te bereiken, maar het lukt wel. Er zijn niet zoveel Chinese twitteraars, maar als ik iets online zet downloaden ze het en zetten het online in China. En er gaan veel internationale Chinese studenten terug naar China. Afbeeldingen zijn moeilijker te censureren dan woorden.

Ben je bang voor Beijing?
Het is geen gemakkelijk leven. Je moet continu je persoonlijkheid splitten. Ik ben niet zo dapper als mensen zoals Ai Weiwei, die gewoon altijd rechtdoorzee is. Als ik een manier kan vinden dat ik mijn persoonlijkheid niet meer hoef te verbergen, en toch kan zeggen wat ik vind, dat kan ik misschien meer mensen aanmoedigen om hetzelfde te doen. Als meer mensen het doen, zou ik vrijer zijn.

Volg Motherboard op Facebook, Twitter en Flipboard.

]]>
evwjmwJamie FullertonEmanuel MaibergchinaGoogleDonald TrumpKunstcensuurdragonflyHongkong
<![CDATA[Een Finse jongen vond de exacte locatie van deze foto met alleen Google Maps]]>https://motherboard.vice.com/nl/article/pa97mm/een-finse-jongen-vond-de-exacte-locatie-van-deze-foto-met-alleen-google-mapsThu, 01 Nov 2018 11:48:31 +0000Op 15 oktober plaatste Europese politiedienst Europol een oproep op Twitter: “In deze stad, waarschijnlijk in Azië, is een kind seksueel misbruikt. Herken je deze stad? Onderzoekers hebben de informatie nodig om de dader op te sporen en het slachtoffer te redden.”

En gisteren reageerde Olli Enne, een jongen uit Finland, dat hij de locatie van de foto’s heeft achterhaald:

Het is een van de meest inspirerende staaltjes burgeronderzoek die ik in tijden heb gezien. Het bijzondere is dat hij geen speciale tools heeft gebruikt – deze jongen heeft gewoon 20 uur gezocht op Google Maps:

“Eerst heb ik naar alle Aziatische landen gekeken om de architectuur te vergelijken. De bebouwing van drielanden leek overeen te komen met de bebouwing op de foto, maar slechts in een land waren meerdere grote steden,” schrijft hij op Twitter.

Geheel volgens de opensource-principes van de burgerjournalist, heeft hij zijn methode gedeeld op Twitter, dus check het draadje vooral zelf. De methode is namelijk eigenlijk heel simpel het spelletje ‘raden waar je bent.’

“Het is in een stad, maar niet in het centrum.”

“Er is geen hoogbouw, maar het gebouw staat op een heuvel van 20 - 40 meter, en het is er groen.”

“Er leidt een grote weg naartoe, met zijstraten die met een hoek van 90 graden naar de hoofdweg leiden.”

“Ongeveer 5 kilometer verderop moet een hogere heuvel staan.”

Op basis van deze kenmerken tekende hij zelf een kaartje, zodat hij ongeveer wist hoe het gebied er vanboven uit moest zien. “Het kostte ongeveer 3 à 4 uur om de juiste heuvel te vinden in Shenzhen,” schrijft hij. “En de gehele zoektocht duurde ongeveer 15 à 20 uur. Het was leuk. Ik zou het nog een keer doen.”

Burgerwetenschap en burgerjournalistiek zijn immens krachtige middelen, en het laat zien dat het internet niet alleen een echoput van haat is, maar ook uiting kan geven aan compassie en zorg – zelfs als de onderzoeker het in dit geval “leuk” vindt, laat het zien dat mensen ook graag willen helpen.

Kara Swisher schreef van de week een mooi stuk in de The New York Times met de titel “I Thought the Web Would Stop Hate, Not Spread It.” Dit soort verhalen hebben – terecht – de boventoon in de media, maar het is fijn om ook af en toe positief internetnieuws voorbij te zien komen.

En uit de tientallen twitterreacties wordt duidelijk dat Enne niet alleen heeft gezocht, maar dat Google Maps de afgelopen maand is uitgekamd door mensen van over de hele wereld. Ook de Nederlandse Marijn Vervoorn heeft geprobeerd de locatie van de foto te achterhalen:

Het is niet aan iedereen besteed, zo’n epische zoektocht op Google Maps. “Het kan ongelooflijk saai zijn,” zegt iemand anders in de reacties. Maar als jij nou denkt een goede speurder te zijn, gebruik die talenten. Er is altijd vraag naar.

Volg Motherboard op Facebook, Twitter en Flipboard.

]]>
pa97mmWester van GaalDavid EngelTwitterchinaInternetmisbruikEuropol
<![CDATA[China staat het gebruik van medicinale tijgerbotten en neushoornhoorns weer toe]]>https://motherboard.vice.com/nl/article/yw9ab5/china-tijger-neushoorn-medicijnen-toegestaan-verbodThu, 01 Nov 2018 10:23:51 +0000 China maakt een einde aan een 25-jarig verbod op het gebruik van tijger- en neushoornproducten in medicijnen. In grote delen van de wereld worden deze dieren met de uitsterven bedreigd.

Het verbod werd in 1993 ingevoerd en gold in heel China voor zowel de verkoop, als de handel in tijgerbotten en neushoornhoorns. Dat verbod wordt nu opgeheven voor medicinaal gebruik in ziekenhuizen of als het gaat om de verkoop van antiek.

“Het is de laatste tien jaar alleen maar erger geworden,” zegt John Goodrich, hoofdonderzoeker van het Tiger Program van Panthera, de wereldwijde organisatie die zich bezighoudt met de conservatie van wilde katten, in een telefonisch interview. “De handel in wilde dieren is een enorme hype.”

Tijgerbotten en de neushoornhoorns zijn traditionele ingrediënten in bepaalde Chinese medicijnen, maar door het verbod belandde veel van de handel in de illegaliteit. Er zijn in China wel talloze tijgerboerderijen, maar dat zijn volgens Goodrich ongelooflijk deprimerende plekken. En ze kunnen bovendien als dekmantel gebruikt worden voor een uitgebreide illegale handel in wilde tijgerbotten, die altijd waardevoller zijn dan de dieren die in gevangenschap zijn opgegroeid.

“Kijk naar ginseng, het is goedkoop en gemakkelijk te verbouwen,” zegt Goodrich over de populaire wortel die veel wordt gebruikt in traditionele Chinese geneeskunde. “Elk jaar reizen er ontzettend veel mensen over de grens van China naar Rusland om wilde ginseng te kopen. Illegaal de grens met Rusland oversteken is echt niet zo makkelijk, maar toch zijn mensen bereid om het te doen, omdat wilde producten altijd waardevoller zijn.”

Goodrich is verbaasd dat de Chinese overheid ineens besluit om het verbod op te heffen, omdat het in recente jaren juist beslissingen nam om de grote zoogdieren te conserveren. De handel in olifantenivoor is onlangs verboden, en er wordt gebouwd aan een uitgebreid netwerk van nationale parken om habitatverlies te compenseren.

“Dit recente besluit maakt het veel moeilijker voor landen met tijgerpopulaties om die nog effectief te beschermen,” zegt Goodrich. “Dit kan echt heel erg gaan worden.”

Volg Motherboard op Facebook, Twitter en Flipboard.

]]>
yw9ab5Kaleigh RogersJordan Pearsonchinadierennatuurbeheertijgersuitstervengeneeskundeconservatie