Foto door Djanlissa Pringles

Ik heb het exploderend-hoofd-syndroom, maar experts kunnen me niet helpen

Wetenschappers, filosofen, complotdenkers en paranormaal begaafden ruziën over de oorzaak.

|
15 februari 2018, 10:56am

Foto door Djanlissa Pringles

Er gebeurt altijd hetzelfde: ik word midden in de nacht wakker van een druk op mijn hoofd die voelt alsof mijn hersenpan het begeeft en in stukjes uit elkaar klapt. Het lijkt alsof mijn hoofd explodeert, en dat is behoorlijk angstaanjagend. Ook hoor ik harde geluiden. Soms zijn dit luide knallen of geweerschoten, maar steeds vaker hoor ik meer specifieke geluiden zoals presentatoren van paardenraces of met elkaar kletsende robotstemmen.

Het besef dat het ‘maar een aanval’ is heb ik op dat moment niet, en ik ben er dus elke keer opnieuw van overtuigd dat ik in een overgangsfase naar de dood zit, omdat om onbekende redenen mijn hoofd zojuist ontploft is. Soms vraag ik me af of iemand me op mijn hoofd heeft geslagen, of dat er een bus overheen gereden is toen ik klein was. Maar meestal is er sprake van blinde paniek. Zo’n aanval duurt nooit lang en laat mij badend in koud zweet achter waarna het me enkele minuten kost om te begrijpen dat ik weer in de normale wereld ben beland.

“Soms klinkt het als een raket, soms als een explosie en soms kan het ook iets anders zijn.”

Inmiddels heb ik deze hoofdexplosies al twee jaar. In eerste instantie probeerde ik de aanvallen ‘s ochtends weer te vergeten, maar al snel volgden ze elkaar in zo’n hoog tempo op dat ik niet meer durfde te slapen.

Omdat ik begon te twijfelen aan mijn eigen geestelijke gesteldheid ging ik langs bij een psychiater die – nadat hij mij lang en ernstig aankeek – vertelde dat hij geen idee had waar ik het over had. Ook de neuroloog en somnoloog Rob de Ron (een slaapgeneeskundige) had nog nooit van mijn klachten gehoord. Hij zei wel dat Nederland achterloopt als het aankomt op slaapwetenschap en dat ik mijn antwoord misschien in Amerika moest zoeken. Uiteindelijk was Hans Hamburger – neuroloog en somnoloog van het Amsterdam Slaap Centrum in het Boerhaave MC – de enige die me wat kon vertellen over mijn aandoening. En zo kwam ik erachter dat ik het exploderend-hoofd-syndroom heb.

Hamburger vertelt me verder dat bij het exploderend-hoofd-syndroom mensen vaak harde geluiden horen. “Soms klinkt het als een raket, soms als een explosie en soms kan het ook iets anders zijn. Vaak zien mensen ook lichtflitsen. Het is een zeldzame aandoening die vooral voorkomt bij jonge mensen.”

“Vroeger werd aangenomen dat mensen met dit syndroom bezeten waren door demonen of de duivel.”

Dit soort verschijnselen vallen onder de parasomnieën, en treden op tijdens het dalen van het bewustzijn als je in slaap valt. “Dat zijn de vreemde dingen die gebeuren in je slaap. Praten in je slaap, plassen in je bed, nachtangsten, slaapwandelen en tandenknarsen vallen daar ook onder.” Wat het exploderend-hoofd-syndroom precies is, is volgens Hamburger moeilijk vast te stellen: “Je moet uitsluiten dat het niet iets anders is. Zoals een kortdurende epileptische aanval.”

“Vroeger werd aangenomen dat mensen met dit syndroom bezeten waren door demonen of de duivel. Met de nodige gevolgen van dien.” Het syndroom gaat vaak samen met andere slaapziektes, zoals slaapverlamming en narcolepsie. “Maar wat het veroorzaakt weten we niet,” zegt hij. “We hebben er natuurlijk wel ideeën over maar kunnen niets met zekerheid zeggen.” Als ik hem vraag hoe ik dit nou moet oplossen wordt het me niet veel duidelijker. “Het exploderend-hoofd-syndroom kun je niet behandelen. Maar dit soort dingen worden wel vaak erger door vermoeidheid en het gebruiken van drugs en alcohol.”

Veel mensen geloven dat de explosies boodschappen zijn van overleden dierbaren, die zo hun laatste levende momenten met ze delen.

Met gemengde gevoelens sluit ik het gesprek af. Ik weet nu dat mijn syndroom bestaat, maar verder eigenlijk niets.

Als ik thuis online verder zoek vind ik wel nog wat. Zoals dat er in 1876 door de Amerikaanse arts Silas Weir Mitchell voor het eerst over geschreven werd als hij een stuk publiceert over slaapstoornissen. Hij beschrijft een patiënt die over ontploffingen in zijn hoofd klaagt. Ook lees ik dat in het syndroom in 1920 pas zijn opvallende naam krijgt. Natuurlijk vind ik ook de nodige verklaringen in de vorm van samenzweringstheorieën. Want het internet zou het internet niet zijn als er niet een boel wilde verhalen de ronde deden. Zo geloven veel mensen dat de explosies boodschappen zijn van je overleden dierbaren, die zo hun laatste levende momenten met je delen.

Natuurlijk wordt er ook weer met de vinger naar HAARP gewezen. HAARP is een militair centrum in Alaska. Volgens complotdenkers zou het centrum via zijn antennes energiestromen naar mijn brein sturen. Om later in te zetten als wapen voor massavernietiging. Volgens complotdenkers is HAARP bezig mij te brainwashen en zijn mijn hoofd explosies hier een teken van. Het hoeft dus niet lang meer te duren voordat HAARP mij verandert in een willoze zombie die alles maar doet wat HAARP wil.

Verder zou het kunnen dat aliens me ontvoeren zonder dat ik het doorheb. Het exploderend-hoofd-syndroom is namelijk onderdeel van hun mentale aanval in voorbereiding op mijn ontvoering. De geluiden die ik hoor zijn psychische reflexen die getriggerd worden wanneer aliens contact met me maken, met als doel mij via mijn brein te verlammen en bewusteloos te maken zodat ik niets merk van de daaropvolgende ontvoering. Om zeker te zijn van zo’n ontvoering moet ik de status van mijn anus in de gaten houden, omdat ontvoeringen vaak gepaard zouden gaan met een rode of geïrriteerde anus.

Om zeker te zijn dat ik niet door aliens ontvoerd ben, moet ik de status van mijn anus in de gaten houden, omdat ontvoeringen vaak gepaard zouden gaan met een rode of geïrriteerde anus.

Ik kan nog wel even doorgaan wat betreft verklaringen voor mijn syndroom want de hoeveelheid bijzondere theorieën hierover is eindeloos. Complottisten, paranormaal begaafden en vrijetijdswetenschappers ruzien over de oorzaak. En hoe kan het ook anders bij een syndroom dat willekeurig mensen lijkt te treffen, een geinige naam heeft en geen medische verklaring.

Eigenlijk maakt het mij niet zoveel uit wat de oorzaak is of wie hierachter zit. Wel zou ik graag willen weten hoe ik zorg dat ik er minder vaak last van heb. Helaas kan niemand mij dat vertellen en daar zal ik het mee moeten doen. Gelukkig leerde ik in de loop van de afgelopen jaren wel dat ik er vooral last van heb als ik (te) lang slaap of ontzettend ontspannen ben. Een goede reden dus om mijn werkdruk een beetje op te voeren en regelmatig te gaan bungeejumpen.